Ready to ride.

Kristien wint de 125 km Houffamarathon!

De goeie form van kopvrouw Kristien werd van het weekend wederom bevestigd. Ze wint de lange afstand van de Houffamarathon. Gesteund door de afgekomen UH'ers arriveert ze in 7u28 als eerste vrouw!

Raid Des Hautes Fagnes 2012

Dees bericht om het relaas te doen van de 2012 versie van de meest grellige marathon van de Benelux, de Raid Des Hautes Fagnes.
Ik zal maar meteen met het goeie nieuws voor de dag komen: mister RDHF heeft zijne status weeral kunnen bevestigen. Zij die het niet geloven of niet aanwezig konden zijn door het afbreken van huizen, het ingipsen der armen, hondeschoollessen of zwelg- en orgiefestivals, moeten het maar nekeer vragen aan Kristien, Brecht, Thomas of mezelf.
Het waren immers deze deemen die de goeie raad van Mevrouw Hagedoorn in de wind sloegen en op 24 juni om negen uur gereed stonden onder de startboog.
De eerste kilometers waren ons ondertussen bekend: onmiddelijk lekker brutaal omhoog en terug stevig naar beneden. Het begon mij onmiddelijk te dagen dat het wel heel moeilijk zou worden om het vooraf gestelde doel (top 100 of onder de 6u30) te bereiken. Minder dan vier uur slaap, buikpijn en een algemeen tam gevoel hielpen niet onmiddelijk om het goeie ritme te vinden. Lang geleden dat ik nog zo ne slechte nacht had gehad, toch wa zenuwachtig precies :).
Maar goed, dan maar proberen zoveel mogelijk te genieten en vooral niet te snel panikeren. Er is dit jaar voldoende getraind geweest om er ook op reserve ne fermen dag van te maken. Op het gemakske en proberen zoveel mogelijk te genieten van het parkoer.
De buikpijn was van de baan en het begon net ietske beter te gaan toen Patrick besloot van mijne moral ne nieuwen toek te geven door aan een grellige snelheid voorbij te peren in de offroad versie van de Vecquee. De sterke mensj was tien minuten later gestart en had die in de twee eerste uren al goed gemaakt. Straf bezig weeral.
Na drie uur koers had ik mij eigenlijk al neergelegd bij ne relatief slechte tijd, tot ik bij het beginnen van de regen zag dat mijn gemiddelde bijna 19 per uur was. Miljaar, das toch nie slecht feitelijk. Tempo een beetje omhoog brengen en hopen van het laatste stuk te overleven.
T moeilijke van de RDHF is u onderweg niet te laten gek maken: ge kunt overal harder rijden dan ge eigenlijk zou moeten doen, buiten opt laatste. En da laatste is opt einde: die mannen weten in de laatste 35 km bijna 1500 hoogtemeters te pompen. Als het vanaf kilometer 80 nog gaat, komt er nog wel een gelegenheid of 30 om u eigen alsnog volledig naar de kloten te rijden.
Toen de kortere afstanden terug op ons parkoers kwamen viel de de regen met bakken uit de lucht en dat zorgde wel voor (te) veel files op plekken waar elke ardennenbiker normaalgezien gewoon vollen tuup naar beneden peert.
Het slechte gevoel van tijdens de ochtend was ik ondertussen helemaal vergeten en met nog drie klimmen te gaan kwamen we aan het einde van het oude (en ondertussen bekende) parkoer. Deze keer was het nog nie gedaan en om elken deelnemer piepedood te pitsen hadden de mannen er nie beter op gevonden om ons het bikepark van Ferme Libert nog nekeer omhoog te laten rijden. De trails waren ondertussen spekglad, supertechnisch en jammer genoeg ook iets te overbevolkt: op sommige afdalingen kon ge mits het juiste spoor misschien wel 30 wandelende medebikers in ene keer voorbij steken. Op andere stukken stond ge net zoals in Waimes een maand geleden, gewoon in een rij te wachten tot er genoeg plaats was om alsnog uw afdaling aan te vatten. Hopelijk doen ze er iets aan tegen volgend jaar...
In trance en met een concentratie die ik vroeger in de klas ook beter nekeer had gehad het laatste stukske nog afgelegd. Effe nog een lelijke loopstrook recht aan den berg omhoog en dan volle bak via het downhillpark naar de finish. Mijne mens lief, da was een einde :)
Uiteindelijk binnen op 6u28 en ondanks de slechte start, nog van plek 177 bij het eerst tussenpunt naar nummerke 89 opgeschoven. YES!

Rap de douche in en hopen dat ondertussen alles goed ging met Kristien. Heeft ze nog genoeg remblokken op haar antieke v-brakes, heeft ze nog iets over gehouden, hoe verteerd ze de kou en de technische stukken?
Zeer goed zo bleek: na zeven en een half uur koers kwam ze binnen als tweede vrouw! In Malmedy! De grelligste koers van de Benelux! Miljaarde wat een madam.
Een paar minuten later kwamen Kevain en Brecht ook binnengerold van hun 90 km avontuur. Nen dikke smile opt bakkes, da was zeker!

Doel bereikt en nen dikke blauwe Chimay als traktatie van de mejuffrouw, das ne ferme zondag me dunkt!

Uitslag bekenden 115:
1. BOSMANS Wietse 4:50:44
7. VAN DEN BULKE Ken 5:11:38
89. JACOBS Tim 6:27:58
96. INDESTEGE Patrick 6:34:21
143. BOERMANS Yves 7:02:07
218. ACHTEN Kristien  7:40:59
347. VOETS Gwen 10:21:17
(427 starters)


Uitslag bekenden 90:
1. RONDELEZ Bjorn 4:12:23
189. DULLERS Brecht  6:57:19
194. MOERMAN Thomas 7:00:50
302. COUCKE Krisof  9:25:59
(445 starters)

Trainen op de rollen

wie beweert dat dat enkel voor baanjeanetten is?

"ReCycle"

Boys & Girls,

Hier de nieuwste revelatie van Pandabear productions: "ReCycle"

Het concept: "Geef een afgedankte fiets kans op een nieuw leven"

De werkwijze: Door het opwaarderen van het bestaande frame, het vervangen van een aantal cruciale onderdelen en het gebruik van unieke materialen, waaronder houten spatborden, krijgt een schijnbaar afgeschreven fiets een compleet nieuw en trendy uiterlijk.

Dus vooraleer jullie beslissen om een nieuwe fiets te kopen, speur dan nog even de donkerste hoeken van jullie zolders en kelders af op zoek naar zo'n afgeschreven fiets en contacteer mij even om te zien wat we er van kunnen maken :)

De strategie van 2012

samengevat in één foto

La Primavera 2012

Een uur vroeger mogen opstaan wegens zomeruur. Buiten is het mistig en kil, de zon is nog niet over de kim geklommen. Jazeker, het is weeral tijd om rap wa bokes met choco door de keel te wringen en richting de Walen te bollen voor een nieuw mountainbike avontuur. Vandaag op het programma: La Primavera, 65km in de lengte, 1595m in de hoogte. Da is al vrij pittig voor den tijd van 't jaar. Inschrijven voor de chrono, dan krijgt ge azo een stoer nummerbordje om vanvoor op uw stuur te hangen. Ondertussen is het al warm genoeg om het truitje met lange mouwen weer in de boekentas te duwen. Ik zet mijne helm op mijne bol en herinner me vloekend dat ik de voering in mijn wasmachien heb laten zitten. Ge kent da wel, da is zo een zacht stofke voor wa meer comfort in uwe helm. Ik moest het stellen met de scherpe kant van de velcro waarmee dat stofke aan uwe helm hangt... sjiek is miech dat! Godverdju wat een ajuin kan ik toch zijn.

In elk geval, dan toch vertrokken geraakt en na ne kilometer of 2 voorbijgestoken worden door ons aller bekende Nomadesk madam Kimmeke en hare partner Patrick. Het viel me nogal op hoe scherp ze staat. Bovenarmkes even dik als mijne pols... wel goei batsen (bovenbenen in het djoppenbeeks) zoals het hoort. Effe geprobeerd ze bij te houden maar da was ietekes te ambitieus. Ondertussen smeten ze er al een technische afdaling tegenaan! Ammehoela da was steil, en met haarspeldbochten. Schrik en al ja, ik ben daar nie zo ne held in, zeker ni sedert de Ardennes Trophy waar ik - gelukkig meer spectaculair dan pijnlijk - een verdiepke of 2 naar beneden ben getotterd na zo ne haarspeldbocht. Twas deze keer bekans weer prijs. Mijn dijbeen steekt opeens vast tussen mijne kader en ne Racing Ralph trakteurband. Nog geen 5km ver en al een adrenalinestootje, dat belooft.

Maar het wordt eigenlijk fantastisch. Een beklimming van tegen de 17%, naar beneden knallen in van die kleine holle wegskes, over boomstammen klimmen, door beekskes ploeteren. Nondedju ik had pertang gehoopt dak mijne vélo ni ging moeten poetsen, snoodaards. Na 16km een zenuwachtig stukje single track langs het water en uitschuiven op een stuk gravel. Een goei snap in mijn linker scheenbeen en een straaltje bloed. Allemaal ni erg maar het ziet er wel stoer uit haha. Ik leef nog steeds met het geloof dat mijn mede Platform kompanen Swiffer, Pony en Herr Jâânse ook ergens over het parcours zoeven. Eerste bevoorrading: niemand, tweede bevoorrading: ook niemand... hmm, waren die sjarels nog later dan mij? (ik was een half uur te laat). Niks aan te doen, verder knallen en proberen inhalen! Ik rij vandaag op mijn nieuw scheurijzer, een Canyon 29er aluminium gevaarte, of om het met Swiffer zijn woorden te zeggen: waar gaan die wielen met da menneke naartoe? Niet te onderschatten wat een verschil met mijne ondertussen afgeschreven Radon 26er zenne. Veel meer tractie in de bergop, stabiel in de afdalingen en rolt veel makkelijker over bobbelkes waar ge doorgaans goed dooreengeschuddeld wordt en uw nageslacht in crême fraiche verandert. Top machien, wreed content.

Na nog meer moois rond Andennes is het nog 2km tot de finish maar mijne honger-klop komt aan gelijk ne mokerslag. Bon, aan de kant en ne peperkoek uit de valies opdisselen. Just genoeg om het tot de eindmeet te rekken. Uiteindelijk binnen na 4h05 minuten. Ik loop daar een half uurke rond te draaien en cola's binnen te gieten in afwachting van mijn fietskompanen die maar nie komen opdagen. Moest mijne gsm niet thuis liggen zou dat probleem alras verholpen zijn. Zonder draadloze communicatie kunt ge ni anders dan wachten, tot opeens moni Marckie van BoardX aan mijn kraag trekt. Aha, goe gezelschap om ne hotdog binnen te gaan schuiven in het zonneke, want dieje was dik verdiend. Ik zie op het scorebord dat ook Platform-held Panda gereden heeft, en dit in een bijzonder respectabele tijd van 3h55! Weer een zondag nuttig besteed me dunkt.

Kus, Tman

't Platform voorjaarstochten in Belgische driekleur!

't Platform voorjaarstochten in Belgische driekleur!

tPlatform voorjaarskalender 2012

Dag allemaal,

Het winterprogramma van ijzeren stijn is nog maar juist begonnen of we zijn er al met de voorjaarskalender. Echt winter is het niet dus we kunnen maar al beter vooruit denken.
Omdat wij niet willen stilzitten en mooie sportieve vooruitzichten nodig hebben om te trainen stel ik u voor: "de grellige voorjaarkalender 2012". Een nogal ambitieuze kalender deze keer, een reeks gekende klassiekers zowel road als mtb en een aantal nieuwe en zelfs buitenlandse marathons.
Te grellig voor u? Er zijn uiteraard ook nog gewone toertochten in het Vlaamsche land, verenigd u en spring de vélo op!

Kalender met details in de gedeelde spreadsheet (google docs)

Keep on biking!
Swiffer

Opletten op de prairie!

Toertocht Overijse

Dwars door het Zoniënwoud, zo luidde het motto van deze toertocht. 0.5° Celsius wist mijn wagen me te vertellen toen ik naar ginds reed. Jawadde da's fris, temeer omdat ik precies mijne korte tenue aanheb... Allez, ne keer dat het zonneke erdoor kwam viel het wel mee. Stijn vergezelt zijn Spreeuwke voor de 44km, Tim, Kristien en Kevin kiezen voor de 66km, hoewel men het er op mountainbike.be niet over eens geraakte of het nu 66, 68 of 70km was. Mooie en gevarieerde tocht bij een enthousiast herfstzonnetje, zo hebben we het graag. Met gratis Telenet bidon, ook nog es biologisch afbreekbaar naar 't schijnt.

Gestoord!

Bloso MTB Kortenberg

Bij gebrek aan partners in crime op ne zondagnamiddag met wisselvallig doch warm weer, heb ik besloten om op mijn ééntje de Bloso MTB route dichtst bij mijn deur ne keer te gaan verkennen. Vanuit Herent over de Winkselse steenweg tot ergens tussen Veltem-Beisem en Erps-Kwerps waar ik het eerste groene pijltje aantref. Het begon een beetje saai, heel plat, maar wel genoeg modder wegens nog maar eens een onweerke dat gisteren over onze contreien is getrokken. Al snel bevind ik me tussen de weilanden ten oosten van de luchthaven van Zaventem. Ploeteren door landbouwgrond modder, bij momenten kniediepe plassen van waar normaal gezien de trakteurs door de akkers manouvreren. Ondertussen een dikke plensbui over mijn nek en ook wat vliegtuigen van de oostelijke aanvliegroute. Het groene stuk was duidelijk eerder voor veldrijders ontworpen. Op het stukje blauw en al snel rood wordt het gelukkig interessanter. Allez, echte zware beklimmingen vindt ge in die streek niet, maar wel zware stukken door holle wegen vol modder en stenen. Lap he, ik had pertang vanmorgen mijne vélo gepoetst. Zelfs nog effe moeten stoppen om ne grany en ne peperkoek bij te duwen want ik zat weer door mijn waakvlam koolhydraten heen. Het rode stuk was veruit het meest uitdagend. Sommige stukken op en af vlak langs den E40, met diepe groeven vol water. En ondertussen blijft mijn ketting maar doorslippen, godverdoemme toch. Bepaald moment maak ik een klein sprongske over ne bult (ne mens moet zijne vering een reden tot bestaan geven) en ik hoor van *kledeng* achter mij, wtf? Ik had mijn rugzakske laten openstaan bij mijn tussendoortje en mijne gsm was eruit gevlogen, oopsiedaisy! Nu dat ik dat ding toch in mijn pollen had effe naar Eekhoorn bellen dat em mij ne nieuwe XT ketting mag bestellen want mijn energietransmissie van kuit en dij naar achterwiel wordt zwaar gefnuikt door de mechaniek! Bon, 't is een uur of half 8 en begin honger te krijgen. Op de één of andere manier raak ik de pijltjes kwijt en moet via instructies van de bewoners van Meerbeek mijne weg richting Leuven terugvinden. Alras zit ik op de Brusselse steenweg en kan nog een tiental minuutjes op grote plaat van jet geven om dan via een binnenwegske terug in Herent aan te komen. Amai, da was al bij al nie slecht, hoewel het terrein niet het uitdagendste is voor ne mountainbiker. Voor de mannen die zinnens zijn één hunner aluminium rossen om te bouwen tot singlespeed, dit zou wel ne keer een parkoers kunnen zijn waar ge u danig kunt uitleven. Ook nie slecht voor op ne warme zomeravond met uw dufke te komen losrijden. Het moet niet altijd Holsbeek of Heverlee zijn he!

Get dirty!

Het is gebeurd!

Korte nieuwsflash vanuit Platformland. Het is gebeurd, het is gebeurd!
Kristien la Machine rijdt ook Tim de vlammende Eekhoorn naar de Filistijnen
en is bij deze onbetwiste Platform kampioene op de laatste MTB marathon
van 2011! Ze sleept op de koop toe een spectaculaire 4e plaats bij de dames
in de wacht.

Om u een idee te geven van de P.O.W.E.R er in dat kleine ding zit:
T-man en G-nu rijden de 75km marathon in een niet onaardige 6 uur.
Mini rijdt de concurrentie op een hoopje in 4h30... watch out Kim Saenen!

Woeste berin nondedjiegel! Respect.

Le 16ème Randonnée VTT de Stavelot

Zondagochtend, rond een uur of zeven, krijg ik de kriebels, begint het hier te beven. Euh. Allez. Beven is een groot woord. Mijne wekkerradio is voor één of andere mysterieuze reden niet meer in staat StuBru te ontvangen en het is dan maar Radio2 geworden. Amai. In elk geval, vandaag staat er alweer een toertochtje op het programma, niks minder dan Le 16ème Randonnée VTT de Stavelot 60km (en een beke)! Chauffeur van dienst zijnde bel ik aan ten huize Mr. en Mvr. Opheide-Broux (...) watzgeburt? nikske (...) nog es bellen (...) deur gaat op en daar staat Mr. Opheide in zijne peignoir met klein oogskes en ne grijns "Oei, de wekker is nie afgegaan". Ik mag aan de ontbijttafel aanschuiven, mijn bokes opeten met een taske kaffie erbij. Allez, fiets intasten en yippiekayéé naar Stavelot. Onderwege krijgen we daar een KLEIN stortbuike op ons teljoor, zo van ruitewissers op stand zevenendertig, redelijk content dat we nog in den auto zaten! Ge ziet, het is nie altijd goed om op tijd te zijn.

Bon, over den toertocht dan. Het begon allemaal nogal gezapig. Lange stukken over een grindpadje waar ons bomma op een trottinet nog redelijk mobiel zou zijn. Ik krijg een beetje hoogmoed en verschiet hier een daar een klein cartoucheke, zomaar, voor de sport. Maar dan begon het, ammehoela! "Veenmoos" kende da? Da is zo van dieje gladde plekmodder met takskes en gras ertussen. Da kruipt tussen al de bewegende onderdelen van uwen derailleur tot er niks nemeer bougeert zoals het moet. De Nobby Nics wisten ook niet meer waar ze de mosterd moesten halen en schuiven van links naar rechts op de beklimmingen. En wat voor een beklimmingen man! WOEST! Zo van, oef we zijn er bekans... Kut toch nie... allez nu dan... Godver nog nie, kajiet kajiet! Uitdagend! De afdalingen zijn ook niet min mijne man, triceps assisteren de RockShoxx Reba's en vangen rotsen en bobbels op tot ze roodgloeiend staan. Vetjes! Naast fietskwaliteiten worden respectievelijk intelligentie en padvinderskunsten op de proef gesteld. Een diploma verkeerskunde was geen overbodige luxe om aan het planneke aan de tent van bevoorrading 2 uit te kunnen. Pijlkes van papier en krijtstrepen zijn blijkbaar geen goede opties voor uw afwijzering wanneer er tussen de 8 en de 20 liter vocht per vierkante meter uit de hemelsluizen neerdaalt. Volgens de organisatie hadden ze ook te kampen met jong gespuis die de wijzers voor de lol de verkeerde kant lieten uitwijzen. Ik denk dat we in totaal toch mogen spreken van ne kilometer of 65.

In elk geval, het was ne ferm uitdagende toertocht, en zou mits betere organisatie en iets beter catering op de bevoorradingen een bescheiden toppertje kunnen worden! Met dank aan Gnoe voor de gemotiveerde companie!

kus

Tman

(Poging tot) de Solo’s ride 55km

‘s Ochtends hadden we afgesproken aan onze stam-camping te Remouchamps. De meesten hielden het bij een koffie voor het vertrek, maar zoals we van onze Kevin gewoon zijn deed hij weer iets speciaal, door zijne koffie te combineren met een fruitsap. Kwestie van de darmen op gang te trekken voor het vertrek.

Nog maar net vertrokken en al onmiddellijk schakelen naar het kleinste blad. Stoempend kwamen we boven, een scherpe bocht en we doken de Ardense bossen in. Na een reeks stevige beklimmingen kwamen we aan een eerste barricade, een stevige boom over de weg. Na een vlotte beklimming van de barricade konden we weer vrolijk verder trappelen. Maar dit bleek geen eenmalig geval te zijn. Hier was blijkbaar een woeste boswachter te werk gegaan die het niet zo had voor de mountainbikers. Na een half uur zwoegen en zweten om over de omgezaagde bomen heen te geraken, konden we onze tocht verder zetten.
De rest van solo’s werd gekenmerkt door geweldige technische stukken, stevige en lange beklimmingen en prachtige uitzichten. Spijtig genoeg ook door mini die pijnlijk ten val kwam op haar heup, 5 platte banden (natuurlijk van Kevin en Swiffer) en een stortbui. Dit dwong ons vroeger te stoppen.

Maar ‘TPlatform will be back!

Black Forest Ultra Bike 2011

Na nog wat laatste voorbereidingen aan ons huizeken was het vrijdagavond eindelijk zover. Alles in den otto duwen en volle sjees vertrekken richting deutschland! Het weerbericht voor de komende dagen zag er niet al te best uit en onderweg konden we daar al een voorbode van merken. Maar vijf uur regen en een ondergelopen tunnel in freiburg konden ons niet tegenhouden en alras waren we om een uur of één 's nachts in de gietende regen huize swiffer aan het optrekken. Ietekes later eindelijk pitten en al een sjans da kevin onmiddelijk ze matje vond toen de tweede platformdelegatie een uurke later arriveerde.

Den dag erna gezapig begonnen. Uitgeslapen, op het gemak ontbeten, nummers gaan afhalen en wat rondschoffelen op den expo. Kevin schafte zich nog snel ne nieuwe helm aan na de valpartij van vorige week in Theux en besloot zeneige dan maar Rudy te noemen.

Nadien op een terraske nog snel wa weizen vitaminen opgedaan, waarna kristien en ik een stukske van het parkoers probeerden te verkennen terwijl de rest hunne fiets nog nekeer opblonk. Heer Moons kwam hierbij echter tot de iet mindere vaststelling dat zijne scott er geen goesting niemeer in had en da klaarblijkelijk op dees vervelend moment moest laten weten door zijn achtervork te laten barsten. Nog rap op zoek naar ne reserve fiets, maar niemand die de arme stakker kon of wou helpen. Moons besloot, zo bleek den dag nadien, de eerste afdaling volle neut in te zetten enzo zijne velo aan een stresstest te onderwerpen. Moest het breken, dan liever niet op 50km van de streep. Den boel overleefde en bleek nadien den hele tocht uitgehouden te hebben.

Optijd bed in en 'snachts een paar keer wakker worden van de stortregens die onze tent teisterden. Geene paniek, de Deutsche sabine haagdoorn had immers beter weer voorspeld voor de volgenden dag...

Den dag zelf dan, opstaan om half zeven, snel iets eten, camelbacks vullen en gezwind naar de start. Plaatsnemen in box 11 waar de laatste slaap uit de ogen gewreven werd, terwijl Kevin overliep van enthousiasme. Rondom ons wederom allemaal geschoren kuiten en we moesten nog efkes lachen bij de mannen die hun gloednieuwe ultrabike overschoenen aanhadden. Wa een paljassen, os sabien had immers droog weer gegeven. Nog een half uurke kou lijden in de korte mauwkes en we waren vertrokken. Plan was dat swiffer, kristien en ik samen gingen blijven tot swiffer nen aanval ging inzetten op de befaamde "wall", zo'n 75 km verderop. Naar goeie gewoonte waren we swiffer onmiddelijk kwijt: als het zijne fiets nie is zijn het zijn kleren, maar de mensj had het te warm. Kristien en ik dan maar op reserf naar boven, den hartslag van de platformkampioen werd nauwgezet in het oog gehouden om toch nie toe te geven aan het enthousiasme dat langs links en rechts met geoliede ende geschoren kuiten voorbijvlamde. De eerste klim werd goed verteerd, maar het was ondertussen beginnen regenen en ne mens had het voorgevoel dat het door dieje regen misschien nog wel eens heel zwaar zou kunnen worden. Naar beneje richting Titisee dan maar, waar het schuim op de golven stond door de regen en wind die ondertussen ons blote armkes teisterden. Verlangen naar de volgende klim, da gebeurt nie al te dikwijls feitelijk.

En alzo ging het nog efkes, ik schat een uur of 5, verder. Elke keer lichte hoop als het efkes stopte met regenen, waarna ge weer ne ferme schop tegen uwe moral kreeg als het opnieuw begon te kletteren. Doordat ge redelijk hoog in de bergen zit was het ook niet al te warm en na verloop vantijd waren de handen en voeten pijnlijk bevroren. Iedereen had hier zen eigen middelkes voor: kristien schakelde met hare handpalm, kevin zocht warmte en genegenheid in zijne pis en ne warme chalet zo bleek later. Swiffer had ondertussen van de afdaling gebruik gemaakt om terug tot bij ons te komen en op de volgende klim liet het platform efkes aan vijftig voorbijgestokenen zien dat op dieje stijle berg wel te fietsen viel. Straffe toeren: mannen met veel kracht en trainingskilometers moesten licht verbaasd en al wandelend toekijken hoe een frêle meiske tussen hen door laveerde naar den top van de berg.

Nu zen lijf op temperatuur was had swiffer, opnief naar goeie gewoonte, ambras met zijne villo. De ketting wou niemeer toegeven aan zoveel geweld en na miljoen miljard (burgies kunnen da naart schijnt tellen) keer chainsuck bleek de mens ook niemeer uit zijne pedaal te geraken waardoor hij aldus op de grond lag te spartelen als zijn ketting wederom tussen zijne kader gedraaid was. Exit swiffer, exit climb, order niner.

Kristien en ik bibberend verder tot de voet van de laatste grote klim: tien kilometers bergop. Op reserf vertrokken met als doel hier ter een lap op te geven werden de herren und frauen gezwind ingehaald, luid aangemoedigd door de gek die naar jaarlijkse gewoonte den deem uithangt op het stijlste stukske van het parkoer. Juist voor den top waren de krachten inmiddels ferm geslonken en net toen we op het punt stonden de volgende vrouw in te halen had juf mini efkes een dipje door opkomende buikpijn. Verstand gebruiken, tandje terug schakelen en proberen goed te eten. Het ergste was immers door en het zou wel terug goedkomen. Ondanks dat we zogezegd den top gepasseerd waren, waren de volgende twintig kilomters echt rete-zwaar, continue op en af, modderploeteren, positief blijven denken en stillaan beseffen dat het ondertussen al efkes niemeer geregend had. Stikop aan de laatste bevoorrading gekomen en dan duwen ze u daar al hijgend ne mirco onder de neus:

Speaker: Tim (uwe naam staat op uwe nummer), wie gehts?

Tim: Ganz kaputt, und das sind auch die enige woorden das ich deutsh kann.

De mens negeert dat en vraagt of ik volgend jaar nog es terug kom.

Tim: Nein, nächtstes jahr kann ich meine freundin nicht mehr folgen.

Speaker: wo ist deine freundin?

Ik wijs op kristien, die justement ergens achter een haag gepist had en ondertussen haar ogen stond uit te wassen in nen emmer tien meter verderop.

Dieje mens haast zich naar kristien en duwt haar de micro onder de neus.

Speaker: Kommst du folgend jahr nog?

Kristien bedient haar ook van de vlotte deutsche sprache: Allein als du gutes wetter besttellt!

Speaker: Das beloof ich.

Enfin, met deze positieve woorden konden we toch terug vertrekken voor de laatste stukskes bergop. Wetende dat dit het laatste was viel het eigenlijk goed mee, we konden opnieuw wa volk inhalen en zo waren we aan de laatste grote afdaling begonnen. De 'engelenberg' die lelijk bruut middenin de laatste afdaling zit, viel dit jaar - in tegenstelling tot vorig jaar - goed mee en na 7 uur 20 min afzien bolden we redulijk gelukkig over de streep op de atletiekpiste. Swiffer stond ons proper gewassen op te wachten en Jurgen bleek ook al binnen. Die had wijselijk besloten de marathon afstand te doen en dieje dan ook uit te rijden, ferm werk!

Kevin aka Rudy kwam onder platfomapplaus binnen na negen uur travakken, chapeau: flink gewerkt den eerste keer dattem overuren op de fiets draait!

Da kon nie van iedereen gezegd worden: de onderkoelde uitvallers moesten onderweg naart schijnt met bussen worden opgehaald, terwijl er nen opligger voorzien was om hun fietsen terug tot de streep te brengen. Kristien werd uiteindelijk 9de vrouw algemeen, vierde in haar categorie (op 47 en 17 deelnemers). En da bij een internationaal deelnemersveld. Ok, het moet gezegd: dat was niet gelukt als het beter weer was en er minder uitvallers waren, ma goed, ge moet het nog altijd maar doen. Dat doorzettingsvermogen werd begot met ne spaarcent prijzengeld beloont.

1. Kleinhans Ariane 1983 RSA-Stellenbosch Contego/Giant/Sludge 5:41.55,5

2. Clement Alexandra 1985 CH-Altstätten SG Pietros Veloshop Chur 6:05.48,0

3. Troesch Danièle 1978 F-Epfig Fiat Rotwild 6:07.15,6

4. Meier Andrea 1979 Eichstetten soq.de - SPEEDZONE 6:12.38,5

5. Kron Jasmin 1981 Freiburg FXX Cycles.com 6:18.00,1

6. Tröscher Marion 1966 Kirchzarten Bike-Bären-Duo 6:55.05,9

7. Rousselet Mélanie 1982 F-Err Font romeu cyclisme 7:10.45,5

8. Kyburz Andrea 1974 CH-Basel Finis 7:14.33,2

9. Achten Kristien 1984 B-Kessel-Lo T Platform der dorstige fietsers 7:20.00,4

10. Richters Dorothee 1984 Ober-Olm Pirate / Sebamed 7:20.58,6

De recuperatie voor, en voorbereiding van, de raid des hautes fagnes werd ferm ingezet met menig weizen gevolgd door enkele 'lesten'. Tegen een uur of één boeken toe en den dag terop reutelenterend naar Belgie.

Ik zal ongetwijfeld nog wa dingskes vergeten zijn die, tijdens de weizen, er zeker in moesten komen, feel free to add!

Hagelandse chrono

...zoals Tman het beleefde.

We wisten het op voorhand, zaterdag 4 juni ging het een temperatuurke worden waarbij elke verstandige mens geen inspanning doet zwaarder dan het bewateren van de viooltjes in de voortuin, laat staan een mountainbike marathon rijden. Afspraak kwart na negen, Platform kampioene Kristien La Machine en gemotiveerde amateur Tman ontmoeten elkaar op de parking in Langdorp vlakbij de startblokken. Voorwiel indraaien bleek al voldoende inspanning te zijn om de eerste zweetparels van het voorhoofd te doen druppen. Rap ewa insmeren met factor 8 (voor optimale bronzage), inschrijven en we kunnen eraan beginnen. De start was voor ondergetekende gene vette. Lomperwijs mis ik de eerste afslag, honderd meter verder de pinnekesdraad nipt missend al ne keer onderuit gaan, om nog van den dorst te zwijgen. In tegenstelling tot de tot doodsreutels aanzettende beklimmingen van Waimes ligt het parcours er beenhard en Nilfisk-zak stoffig bij. Wel handig, zo wat Hagelandse bodem die in uw zonnecrême en zweet cocktailke blijft plekken. Extra bescherming tegen het UV bombardement dat we deze dag over onze nek gaan krijgen.

Na de eerste twintig kilometer kruis ik Mini, die al aan de overkant van de Demer rijdt richting eerste bevoorrading. Mini vindt al dieje catering maar niks, gritselt rap ne nieuwe bidon mee ('t was met ananas-smaak) en knalt verder op haar gepatenteerd verschroeiend tempo. Den deze had al een klein hongerke maar had toch moeite om azo een zacht cakeske door zijn uitgedroogde keel te wringen. Effe verder passeer ik een wei met een half dozijn struisvogels en ne lama of drie.

Het parcours is matig technisch, hier en daar een single track maar redelijk vlot manouvreerbaar. Het tempo ligt anderzijds zeer hoog voor een MTB marathon. Poerdroog en snoeihard. De bobbelkes tussen de half verdorde tarwe worden bij de hardtail riders genadeloos via de zadelpen aan de konten doorgegeven. Onderwijl ervaar ik meerdere malen het zogenaamde "aquarium-fenomeen". Het aquarium-fenomeen geschiedt als volgt. Ge zweet als nen dulle maar da zweet stapelt zich op op de richel van uwe zonnebril. Dan hotst ge over een bobbelke, uwe bril zakt enkele millimeter uwe neus af en het zweet reservoir gutst via den binnenkant over uw glazen. Resultaat, ge zit precies met uwe kop in ne aquarium! Na de tweede bevoorrading komt een boomstronk dwars over het pad me bijzonder bekend voor. Natuurlijk! We zitten op het blauwe stuk van de Holsbeekse Bloso route. Zoals vorig jaar komt ook da lastig stukske langs de moestuin door dat uitgegroefd padje dat uitkomt op wat steil steengruis en bovenaan uitkomt bij de geitjes. Ook bike team Margi was van de partij.

Het laatste stuk bevat enkele venijnige stukjes technisch rijden. Mini meldt na de wedstrijd dat ze daar ergens ne achterwaartse koprol had moeten maken. Plotsklaps word ik door een kwieke dame voorbij ge-PEERD. Op slag verliefd he! Het bleek Kim Saenen te zijn. De laatste kilometers was het worstelen met ne lastige tegenwind. Na de wedstrijd komen we te weten dat er nog ne Platform schavuit meegedaan heeft: den Bannie begod!

Het was bloedheet en stoffig, maar zwaar de moeite!

Tman

Te Koop: frame Radon QLT Race met Fox demper

Radon QLT Race Full suspension

Frame-maat: 18"
Frame-materiaal: Aluminium 7005 Triple Butted Hydroform Tubing

Inclusief demper Fox RP23.

Het frame is NIEUW, nooit gebruikt en nog in verpakking!
De demper is 2 jaar gebruikt, goed onderhouden en reeds een revisie gehad.

Prijs 450 EURO

0489/453271